می نویسم ، گاهی م...
می نویسم ، گاهی مدت ها می نشینم از خودم می نویسم ، برای خودم می نویسم ،-برای سایه ام* شاید-که خودخواهی ام را ارضا کنم ، همین حس ساده ی همیشگی همگانی را.آدمایی مثل من ، خودشان ناز خودشان را می کشند.آدم هایی مثل من ، برای خودشان هستند.آدم هایی مثل من ، زیادی خودشان هستند ،-شاید هم گاهی زیادی توی خودشان هستند- .من دوست ندارم به من بگویند "مریم من" ، من مال کسی نیست

"نه این که نفهمی ...
"نه این که نفهمی ، می فهمی چمه ولی حسش نمی تونی بکنی.شما رنج خودتو داری من رنج خودمو دارم.ما می تونیم همدیگه رو درک کنیم ولی حسش نمی تونیم بکنیم که.می تونیم؟ نمی تونیم."طعم گیلاس.../عباس کیارستمی

خواب می بینم ،تو ...
خواب می بینم ،تو را ، خودم را ، تمام آرزوهایم را ،و تمام روز را سکوت می کنم ،و تمام روز را چون هیچ کسی به دنبال کسی پس می زنم.و نمی دانم ،چرا ، چرا من باید این چیزها را در خواب ببینم ،که نه واقعا من اند ، نه تو ، نه هیچ کدام آرزوهایم ،نه رویا و نه کابوسی که بشود به آن لبخند زد.کلافه که می شوم ،حرف کشیدنم محال است ،حرف زدنم تمنایی که نمی توانمش.نوشتن ، ت

ببین خدا! نداشتیم...
ببین خدا! نداشتیما!نشسته ای برای خودت "من من ، تو تو" می کنی ، بعد هم بی صبرانه مرا می کشی؟!نمی خواهم بازی کنم ، نمی توانم.می فهمی؟!من هنوز که هنوزه همون قدر که آدم ها را دوستشان دارم ، ازشان می ترسم.

تابستان هشتاد و ه...
تابستان هشتاد و هشت ، شنبه ها و دوشنبه ها ، ساعت چهار.کلاس عکاسی ، با همه ی تشریفاتش ، ساعت دو حاضر شدنش ، سه کمی بعد از ظهر بیرون آمدنش ، تاکسی گیر نیامدنش ، حتی دوباره توی متروی شلوغ و تنگ و تاریک رفتنش ، میدان ولیعصرش ، کلاسش ، آدم هایش ، عکس هایش ، بحث های تئوری ، شیمیایی ، فیزیکی ، خنده های دم غروب ، استاد خیلی خوبش ، سورئالیست ، دالی ، قرارهای دوربین دار پارک لاله و میدان آزادی