Strategia polskiej polityki zagranicznej na XXI wiek (cz. 2)
Po wczorajszej mapie politycznej przedstawiamy dziś dwie kolejne - gospodarczą i bezpieczeństwa - które dopełnią obraz otoczenia międzynarodowego Polski. Jutro publikacja polskich interesów narodowych. Całość manifestu/strategii dostępna jest na portalu PolitykaGlobalna.pl (również w wersji pdf). Życzymy dobrej lektury i zapraszamy do dyskusji. Jan Barańczak,

Strategia polskiej polityki zagranicznej na XXI wiek (cz. 2)
Wczoraj przedstawiliśmy syntezę - ogólne założenia i najważniejsze punkty - strategii polskiej polityki zagranicznej na XXI wiek. Dziś publikujemy pierwszy fragment naszej pełnej analizy. Całość dostępna jest na portalu PolitykaGlobalna.pl (również w wersji pdf). Zapraszamy do lektury i dyskusji. Jan Barańczak, Piotr Wołejko - redaktorzy portalu

Manifest realistyczny - strategia polskiej polityki zagranicznej na XXI wiek
Polska potrzebuje dziś nowej spójnej strategii polityki zagranicznej na dalszą część XXI wieku. Po wejściu do zachodnich struktur współpracy politycznej i bezpieczeństwa poprzednie cele zostały osiągnięte, pomysły wyczerpały się, w działaniach pojawił się chaos. Świat się zmienia, polityka międzynarodowa też – Polska musi znaleźć w niej swoje miejsce, określić priorytety, zacząć dbać o ich obronę. Jako przedstawiciele młodego pokolenia obserwatorów i komentatorów spraw międzynarodowych uznaliśmy, że czas przedstawić naszą wizję nowej Polski w nowym świecie. Dotychczasowe elity wyraźnie nie potrafią już spełnić tej roli.

Unia wybrała. Dlaczego krytycy nie mają racji?
Wybór belgijskiego premiera i brytyjskiej komisarz ds. handlu na, odpowiednio, przewodniczącego Rady Europejskiej oraz wysokiego przedstawiciela ds. polityki zagranicznej jest mało zaskakującym zaskoczeniem. Zaskakujące jest nazwisko Catherine Ashton, której nie kojarzą nawet obywatele Wielkiej Brytanii. Zaskoczeniem nie jest natomiast postawienie na kandydatów o tzw. niskim profilu - zamiast wielkich nazwisk, polityczna trzecia liga. Nie musi to oznaczać niczego złego. Pełno już komentarzy, których autorzy poszli na łatwiznę. Oto przywódcy największych krajów unijnych: Angela Merkel, Nicolas Sarkozy oraz Gordon Brown,

Izrael nie chce porozumienia
Izrael trzyma się mocno. Na nic zdały się żądania i prośby prezydenta Obamy dotyczące wstrzymania rozbudowy osiedli żydowskich na terytoriach palestyńskich. Prawicowy premier Netaniahu wytrzymał amerykańską presję. W tych warunkach marzenia o wznowieniu rozmów pokojowych należało uznać za kiepski żart. Zdaje się, że w tym tragikomicznym skeczu nie chce dłużej uczestniczyć Mahmud Abbas (Abu Mazen), przywódca Autonomii Palestyńskiej (fatalne tłumaczenie Palestinian Authority ) oraz Organizacji Wyzwolenia Palestyny. Pojawiły się także pogłoski o możliwym jednostronnym ogłoszeniu przez Palestyńczyków niepodległości. Przypominam o dzisiejszym sp