Niet blij...
word ik van heel veel if/then-scenario's die maken dat je niet verder kunt met afspraken. Omdat de betreffende organisatie de informatie niet heeft. Omdat de afdeling niet telefonisch bereikbaar is. Omdat een "ja" van de ander een wave-je later weer een "nee" kan worden. Omdat de ene informatie niet strookt met het loket van de andere organisatie. Omdat telefoonnummers die je krijgt, niet kloppen. Omdat ik op sommige dagen niet tegen dat "wachtkamer"-gevoel kan. Ongeduld heet dat geloof ik. Maar vandaag is dat terecht. Aldus heb ik besloten.

De tijd aan onszelf en niet meer van ons
Vandaag een workshop opstellingen in het Bolwerk. Gister heeft onze hulp weer even extra gestofzuigd en gedweild. Af en toe heerlijk bij het intensieve gebruik van de afgelopen tijd. En van Charlotte kregen we een prachtige bak met bloemen, kado, omdat ik had gezegd dat de roosjes van de vorige keer wel erg snel "weg" waren. Fijn om vandaag weer met elkaar in deze ruimte te zijn, om tijd de besteden aan de eigen processen. Daarmee besteden we ook, bewust en onbewust, tijd aan diegenen van voorbije tijd, onze voorouders. En daarmee denk ik aan het stukje dat ik opgestuurd kreeg van mijn neef F.

Taal
Tijdens de workshop spraken wij over de kracht van taal. In een gedicht, in een lied. Soms zijn het de woorden zelf, maar veelal de toon, de klank en de cadans van het uitspreken er van. Daarom vandaag een gedicht dat ik nog niet kende van M. Vasalis: Als je een landschap was ".

Het sprookje van je leven
Het leuke van ouder worden is dat je anders naar het leven gaat kijken. Die visie (en ook het ouder worden) deelden mijn gesprekspartner en ik. Gemakshalve noemen we het maar even de 2e helft van je leven. Sommige dingen hoeven niet meer zo nodig, andere dingen worden juist (weer) belangrijk. En zo stonden we stil bij het Sprookje van je leven. De ontdekkingen op je pad, dat het er toch anders uit ziet dan in het boek van de Gebroeders Grimm, althans, dat je getracht hebt het sprookje te herschrijven.

De doorgedraaide wereld
De workshop die mijn lief gaf duurde tot 20 uur en daarom wachtte ik gisteravond zappend op haar met het avondeten. Bij DWDD maakte ik een tussenstop waarbij ik kennis nam van het feit dat Jules Deelder vandaag 65 jaar wordt. Een wonder dat je er nog bent, werd daarbij opgemerkt, hetgeen niet door hem werd ontkend, maar hij leek de opmerking ook niet echt prettig te vinden. Dat terzijde en wat je er zelf van vindt kun je bekijken bij Uitzending gemist.