You n Me - Psycho Series

गन्थन – २
काठमाण्डु । एउटा दिक्कलाग्दो रुग्ण शहरको नाम । दिक्दारीका पहाडहरुले घेरेर यसलाई उपत्यका बनाएको छ । र दिक्दारीको पानी बग्ने वाग्मती नीलेर यहाँ मान्छेहरु दिक्दारी बाँच्दछन्, दिक्दारी काल पर्खेर हरक्षण । सिँददरबारदेखि सुकुम्वासी वस्तीहरुसम्म मान्छेहरु उही अनु�

गन्थन
मङ्सीर नसकिएका बेला काठमाण्डु सेलाइसकेको छ । पन्जा र ओभरकोटमा मान्छेहरु मोटाएको देखिन थालिसकेका छन् अचेल । तरुनीका कुरा त कहिले पो गर्न सकिन्छ र ? आम मान्छे भएर सोच्ने हो भने यो पालि पनि राम्रोसँग पानी परेन र काठमाण्डुमा जसले सुकै नाकाबन्दी गरेको घमण्ड गरेपनि जाडो

किर
हिउँ पग्लेर हिमालहरु चट्टान मात्रका पहाड भएका बेला आरोहीहरुले हरदिन सगरमाथा आरोहणको नयाँ नयाँ किर्तिमान बनाउन थाले ।

दियालो
हरसाँझ दैलोमा धीपधीप गर्दो छ यो । तिम्रो जस्तो तिहारको दियो होइन यो । उसको छोरो फर्केला भनी पैचो लिएको तेलमा उसले बालेको दियालो हो ।

खच्चर भन्छ :
“किन यत्ति भारी छन् यी दुब्ला पातला मरन्च्याँसे मनुवाहरु ? शायद देशको चिन्ताले पो हो कि !”