λαμπαν
κι οι μέρες περνάν ήσυχα στην αραπιά. έκανα ένα ταξίδι εξπρες μίας πλήρους εβδομάδος στην Αθήνα όπου μεταξύ άλλων κόλλησα μια γρίππη που με ταλαιπώρησε στα αφρικάνικα εδάφη. ανακάλυψα μετά από αρκετές πτήσεις ότι τελικά ίσως φοβάμαι τα αεροπλάνα καθώς φεύγοντας απ το Ελ βενιζέλος σκεφτόμουν “ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΝΤΟΥ”, ο αμερικάνος συνταξιδιώτης μου μιλούσε αμέριμνος  και τα

οι υπερδιαγαλαξιακά καλύτερες ταινίες της δεκαετίας
συμβάλοντας στη γενικευμένη μόλυνση με καλύτερα γουατέβα της δεκαετίας των μηδενικών, θα συμμετάσχω στην εν λόγω ψηφοφορία καθότι η δεκαετία αύτη νιώθω για πρώτη φορά με αφορά, καθότι στο μεγάλο μέρος της ήξευρα τι γινόταν στο κόσμο πανω κάτω κι είχα ένα κάτι σαν προσωπικό γούστο. βέβαια η ψηφοφορία είναι “καλύτερες” κι όχι τύπου αγαπ�

παρανόρμαλ
update: Θυμήθηκα τι ήθελα να γράψω. Διάβαζα συνέχεια για το παρανόρμαλ ακτίβυτι και τι τρομαχτικό που είναι κι είπα να το κατεβάσω να δω τι σκατά παίζει. μέχρι να κατεβεί στην αίγυπτο είχε γίνει η πιο εμπορική ταινεία του υπερδιαστήματος (αναλογία κερδών/κόστους). την είδα στο σπίνατςμπουκ που είναι μια σταλιά, με χάλια ήχο και με άπειρες κόρνες αιγυπτίων. δε τρόμαξα υπό αυτές

ραχατ ντέη
σήμερα βιώνω το απόλυτο μουντ διακοπών. το πρωί περιμέναμε τον υδραυλικό να σιάξει τη λεκάνη που χε πάρει το κακό δρόμο της διαρροής κι έτσι είχαμε αντ χοκ ρεπώ απ’ τη δουλειά. ξύπνησα με τον Ιμαμη του ξημερώματος (στις 5 νταν βγαίνει ο αθεόφοβος, ένα μικρό δεκάλεπτο διάλειμα απ τον ύπνο κάθε νύχτα σχεδόν) και μου καρφώθηκε άγνωστο γιατί ότι ο υδραυλικός θα ερχόταν στις 8 τ

το σ/κ
κι ενώ η χώρα ετοιμάζεται για ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ (σεισμο σεισμό), ενώ ο καραμανλής ήρθε η ώρα να ξεκουραστεί, ο παρών μπλόγκερ είναι χαμένος στην αραπιά, εκεί που τα αποδημιτικά πουλιά ρωτάν, ορέστη φτάσαμε στο νότο, και λέει ο ορέστης, ε ήρθαμε που ρθαμε μέχρι εδώ πάμε πιο κατ να δούμε κιλιμάντζαρο να πηδηχτούμε και με κάνα παπαγάλο, να γυρίσουμε στις φωλιές μας να κλέβουμε καναβουρ