Kimberly van KPN
Gistermorgen ging ik de telefoonaansluiting van mijn ouders opzeggen. Dat was nog even slikken, want dit telefoonnummer hoort al bij ons sinds mijn kindertijd. Eens was het ook mijn telefoonnummer. Op de website van KPN keek ik hoe ik het moest aanpakken. Deze informatie was nog niet eenvoudig te vinden. KPN raakt niet graag klanten kwijt en werpt daarom enige barrières op. Zo duurt het even voor je er achter komt dat een vaste telefoonaansluiting tegenwoordig 'thuisbellen' heet en dat je dus die richting uit moet zoeken. Ik liet mij hierdoor niet ontmoedigen. Zelfs KPN zal moeten accepteren dat mijn ouders in het verpleeghuis zitte

Klassieke verwarring
Is de locatie waar de partner van een dode vrouw is aangehouden een berging? Is de partner aangehouden van een dode vrouw die in een berging lag? Is de partner van een dode vrouw die in een berging lag aangehouden in diezelfde berging? Is de partner van een dode vrouw die in een berging lag aangehouden in een andere berging?Tags: dode vrouw,

Huttentut
Vandaag voelde ik mij een biobarbaar: ik had nog nooit gehoord van de huttentut. Wel van de Hottentot. Dat is oorspronkelijk een lid van het Khoikhoi-volk uit zuidelijk Afrika. De Hottentotten kent iedereen. Van de tentententoonstelling. Ze bestaan echter bijna niet meer. Ze zijn grotendeels uitgeroeid door de Boeren, de slavernij en de pokken. De huttentut daarentegen was mij volslagen onbekend. Het is een plant, leerde ik uit de krant. En het ergste van alles

Adelheid Roosen
Gisteren zag ik in De Wereld Draait Door Adelheid Roosen voorbij komen. Ik stond te koken, maar dat staat hier los van. Adelheid had een korte documentaire gemaakt over haar moeder die aan Alzheimer lijdt. Deze documentaire wordt vertoond op het IDFA en heet 'Mum'. Ja, dat krijg je met die Babyboomers, die hebben inmiddels dementerende ouders en daar gaan ze dan meteen boeken over schrijven of documentaires over maken. Ikzelf ben daar eigenlijk geen uitzonde

Onberekenbaar
Wat kunnen oude mensen toch onberekenbaar zijn. Waren wij afgelopen vrijdag al bijna bezig de begrafenis van mijn moeder te regelen, zat ze vanmiddag doodleuk een haring naar binnen te smikkelen! Het is gewoon gênant. Ik zat in zak en as en u leefde met mij mee. Zaterdag was het oude mensje nog steeds ver weg en onbereikbaar. Zondag kwam ik bij haar en boog mij bezorgd over haar heen. Ineens sloeg ze haar ogen helder op en verwelkomde mij met een opgetogen glimlach: Hé, jongen! Ze zei het zoals alleen een moeder dat kan, alsof ik heelhuids uit een oorlog terugkeerde, terwijl zij toch juist degene was die zichzelf kennelijk van de dood had weggerukt.