Wendykroy's Blog

The Loneliness of the Long Distance Runner is zo’n titel waar romantische zielen zoals ikzelf zich van alles bij voorstellen. (In dezelfde categorie ook ‘Al te luide eenzaamheid’ van Hrabal, maar dat is dan weer een volledig ander verhaal). Het boek heb ik eigenlijk nog niet gelezen, maar ik herinne

Het is nog maar onlangs dat ik bij mezelf dacht: ik mis je eigenlijk helemaal niet meer.  Ik vraag me wel nog af, van tijd tot tijd, hoe het met je is. Nog altijd hetzelfde zeker? Het lijkt alsof ik je nog altijd kan horen rondscharrelen als een groot insect in het halfduister van je [...]

Ok, ok, het is al goed. Ik ben niet de enige prutser in dit land of deze stad. ‘Wij zijn met velen’, vertrouwde een collega-prutser me toe. Wij, de hopeloze uitstellers, de laatkomers, de vergeetkoppen, de rommeligen van geest. Wij, die liggen laten wat opgeruimd en aangepakt moet. Wij, die ja zegge

Ik zal maar direct bekennen dat ik een prutser ben. Een amateur die zich in hult in de vermomming van de professioneel. Veel te rap content. Ik hoor het mijn vader nog zeggen, talloze keren. ‘Gij zijt veel te rap content met uzelf!’. Soms gebruikte hij de vermanende variant ‘ge moet zo rap content n

Ik heb een aan/uit knop. Het ene moment loop ik warm voor iets, om er het volgende zonder verpinken de brui aan te geven. Het is nu al van oktober geleden dat ik nog eens naar de yoga ging, terwijl ik er vorig jaar toch in slaagde om twee tot drie keer in de week [...]

Nee het doet me niets. Door mijn aderen vloeit blauw bloed en ijswater. Traag slaat mijn hart terwijl ik hoog op een troon gezeten het leven bekijk. Ik doe wat wijs is, ik doe wat juist is, ik doe wat moet om het verloop van de dingen te sturen. Ik luister naar het krijsen tot [...]

Ik heb het ooit al eens uitvoerig uit de doeken gedaan hier, maar ik ben een nogal fervente radioluisteraar. Tijdens de autorit naar het werk meestal StuBru par faute de mieux. Ik heb dan echt nog geen zin om te horen hoe politici en zelfverklaarde opiniemakers op Radio1 eventjes de wereld zullen re

Kennen jullie Adrienne Shelley? Weinig kans toe, ik weet het. Ze was de fetisjactrice van Hal Hartley die altijd wel één van mijn favoriete regisseurs zal blijven, ondanks het feit dat ik hem de laatste jaren niet echt meer volg. Ik ontdekte Hartley in het begin van de jaren ’90, toen ik op kot zat

Ik werk nabij de bruisende metropool Deinze, op 20 km van Gent en er tegelijkertijd lichtjaren van verwijderd. Pas op hé, ik werk daar graag, al was het maar omdat ik voor ongeveer de eerste keer in mijn leven de indruk heb dat wat ik daar doe geapprecieerd wordt. Vorige maand heb ik zelfs (en [...]

Het was 1985 en ik was 13. Het eerste of het tweede middelbaar in de Middenschool I in Brugge aan de Verversdijk. Ik had bewust gekozen voor een andere school dan mijn klasgenoten uit het lager, omdat ik af wilde van het aanhoudende gepest. Dat lukte, ook al omdat ik mij assertiever opstelde en mijn